Regels stampen en dictees werken niet bij dyslexie

Van achter je bureau de plank volkomen misslaan

‘Dyslexie is het gevolg van slecht onderwijs’ stond op de voorpagina van het AD van 9 februari 2017. ‘Er moet ouderwets gestampt worden met een juf of meester voor de klas die de instructies geeft,’ zegt Anna Bosman van de Universiteit van Leiden.

Dit kun je alleen maar zeggen als je op verre afstand vanachter een bureau ‘de doelgroep bestudeert’. Wie zich heeft verdiept in dyslectische publicisten en onderzoekers, weet dat volwassenen met dyslexie bepaald niet van dit fijne ouderwetse onderwijs hebben ‘genoten’. Ze hebben gestampt tot ze een ons wogen – maar lezen en schrijven bleef een probleem. Taalonderwijs op de ouderwetse manier kost een leerling met dyslexie niet alleen bloed, zweet en tranen, maar is ook een aanslag op het zelfvertrouwen en het zelfbeeld.

Als je dyslexie hebt, dan heb je een andere leerstijl. Als je kinderen daar goed mee leert omgaan, leren ze beter lezen en schrijven en houden ze hun zelfbeeld intact. Het wordt tijd dat hoogleraren stoppen met wetenschap bedrijven over de hoofden van hun doelgroep heen in en zich gaan bezighouden met het ontwikkelen van methodieken die aansluiten bij de leerstijl van kinderen met dyslexie.

De schade van de blijde boodschap van Anna Bosman

Mailreacties van professionele en ervaringsdeskundigen

Bovenstaande hartenkreet ‘Stampen en dictees werken niet bij dyslexie’ werd op Facebook werd 28 keer gedeeld en per mail kreeg ik 34 reacties. Veel collega’s die dyslexie van nabij kennen mailden, maar ook ouders van kinderen met dyslexie en volwassenen met dyslexie zelf.
Een aantal citaten om duidelijk te maken wat zo’n artikel veroorzaakt.

Een onderwijs collega mailde: ‘Onmiddellijk na de berichtgevingen werd het al door diverse collega’s/medewerkers rondgebazuind: “Dyslexie bestaat dus niet”.

Een volwassene met dyslexie: ‘Mijn geboortejaar is 1954, dus in de jaren 60 ging ik naar school, maar de scholen hadden in die tijd totaal geen ervaring met dit probleem. Toen heette het nog leesblind. Ik oefen nog steeds en ik lees veel, maar ondanks dat schrijf ik nog steeds verkeerd.  Gelukkig hebben we de techniek, dus deze brief spreek ik in mijn telefoon in. Ik heb twee rechterhanden, wat mijn ogen zien kunnen mijn handen maken. Voor veel dingen weet ik een oplossing te vinden maar het schrijven krijg ik niet onder de knie. Alstublieft denk hier niet te makkelijk over, zeg niet zomaar: door veel oefenen gaat het over. Zo gaan we weer terug naar de jaren 60. ’

Een oud-studente met dyslexie: ‘Dank voor je bericht! Dit was zeker een klap in het gezicht en voelt alsof we 20 jaar terug in de tijd gaan in plaats voor vooruit en accepteren dat iedereen anders leert maar dat dat geen probleem hoeft te zijn! Inmiddels ben ik medisch eindverantwoordelijke van mijn eigen kliniek en zit in het MT van onze organisatie. Dus doe het best aardig voor iemand die niet genoeg geoefend heeft met lezen en schrijven  😛  groetjes!

 

En wat te denken van de reacties van de volgende drie moeders van kinderen en (jong)-volwassenen met dyslexie:

  • ‘Wat me droevig maakt is dat dit nog steeds zo miskend en nu zelfs ontkend wordt. Het is een verdomd harde weg op verschillende vlakken, niet enkel voor het kind qua zelfvertrouwen en inzet, ook voor de ouders. Ik ben de mijne erg dankbaar dat ze het ook nooit hebben opgegeven. 

Dat er iets schort aan ons (Belgisch) onderwijssysteem is tot op vandaag duidelijk.

Ik had gehoopt dat het nu 25 jaar later voor mijn dochters anders zou zijn. 

De meeste vakken zijn erg taalgericht, terwijl er vele andere manieren zijn om kinderen iets bij te brengen of te toetsen.

We zijn er nog lang niet en deze studie helpt al helemaal niet, maar wat ik wil zeggen, BEDANKT om op de barricade te springen!’

  • ‘Hallo Nel, Fijn dat je in de pen geklommen bent en zo opkomt voor de mensen met dyslexie! Man en zoon, beide dyslectisch, voelden zich aardig geschoffeerd door de uitspraken van deze hoogleraar. Ik hoop dat het AD wat doet met je reactie.’
  • ‘Wij hebben ook met verbazing en verbijstering dit nieuws gehoord. Onze dochter

heeft echt op een goede basisschool gezeten die inderdaad oefening, oefening en oefening aanbood. 

Dat hielp niet. Wij hebben zelf ook nog via een andere methode bijles ingezet. Hielp ook niet, ondertussen heel snel omgeschakeld naar hoe ga je hier goed en slim mee om. Leer hulp te vragen, dat is niet altijd eenvoudig en Onderwijs zou daar nog wel beter mee om kunnen gaan maar niet door extra te oefenen, wel door de juiste faciliteiten te bieden. Onze dochter is via de lange weg, vmbo/havo/hbo nu wel cum laude afgestudeerd, neuro-chemie aan de universiteit, ze heeft een goede baan maar is nog steeds dyslectisch. 

Ik geloof echt niet dat als ik een betere schoolkeuze voor haar had gemaakt dat ze dat dan niet zou zijn. Dat is echt een te simpele  redenatie. Ik vind het wel erg dat dit geponeerd wordt uit wetenschappelijke hoek. Het raakt het Onderwijs en mensen, zoals onze dochter met talenten en ook een lastige  beperking maar waarmee je heel goed kan leren om gaan als er niet van dit soort domme uitspraken ( wetenschappelijk) worden gedaan.’

Ik sluit deze bloemlezing af met een constatering van een collega met een praktijk voor kinderen die vastlopen op school:

‘Ik wens mevrouw Bosman een goede en verhelderende nachtrust, opdat ze haar verhaal zal nuanceren en haar excuus kan aanbieden voor de kwetsende wijzende vinger naar de dyslect en zijn docenten. Respect voor alle dyslecten die  altijd weer doorbuffelen!’